Επικαιρότητα

Ανάφη, γκουρού one of a kind

Ανάφη, γκουρού one of a kind Παλιά, μέχρι το Ρομίλντα να φτάσει στην Ανάφη, είχες καταναλώσει όλες τις προμήθειες και τον μισό σου προϋπολογισμό πάνω στο πλοίο με φόντο το ειδυλλιακό αλλά ατέλειωτο Αιγαίο. Και πάντα, έτσι για το καλό, θα έβρισκες όρεξη για ένα μεζεδάκι και μπιρίτσα στο παλιό καλό καφενείο «Γιαλός», εκεί στο λιμανάκι του Άγιου Νικόλα. Σήμερα με το δρομολόγιο της ΑΝΕΚ και της Blue Star φτάνεις κομμάτι πιο γρήγορα στο νησί, όπερ σημαίνει ότι και πιο νωρίς θα είσαι στο καφενείο, και πιο πολλές μπίρες θα πιείς και πιο νωρίς θα πάρεις το δρομάκι για τις παραλίες. Τον προϋπολογισμό άστον, έτσι και αλλιώς στην ιστορία αυτή θα να είναι μικρός.

Παραλίες θα μετρήσεις πολλές και όμορφες αλλά για δύο θα σου μιλήσουν πιο πολύ. Κοντά στην Χώρα είναι το Κλεισίδι, πάρε το μονοπάτι δεξιά από τον «Γυαλό» και κατέβα στην ήρεμη αμμουδιά του. Χρυσαφένια και εντυπωσιακή. Πηγαίνοντας, πριν κατέβεις,θα περάσεις και από την Μαργαρίτα που έχει και δωμάτια, και καφέ και φαγητό και τάβλι και καλή μουσική. Τα πρωινά από τα funky τραπεζάκια της χαζεύεις το Αιγαίο και βιβλία για τις τοπωνυμικές καταβολές, που κατά τας γραφάς ή «ανεφάνη εν μέσω καταιγίδος σώνοντας τους Αργοναύτες» ή σου επιβεβαιώνει ότι «τούτο το νησί δεν έχει φίδια» αν - όφις. Αυτό είναι δίλλημα που συζητιέται κυρίως σε παρέες νεοφερμένων. Ο χρόνος στην Ανάφη κυλάει αργά και χαλαρά οπότε και αυτό το θέμα θα πέσει στο (funky, είπαμε) τραπέζι. Οι άλλοι, οι παλιοί το έχουν ήδη τερματίσει.

Στην άλλη παραλία, στον Ρούκουνα, αυτόν τον έναν και θρυλικό, κάποια χιλιόμετρα μακριά, όπου στρώνουν οι campers τα καλοκαιρινά σπιτικά τους, μπορείς να πας με λεωφορείο μια και πλέον υπάρχει δρόμος. Η στάση είναι ένα κατάλευκο κυκλαδίτικο κουβούκλιο και σύντομα θα περάσει κάποιος να σε πάρει. Αλλιώς βαρκούλα. Η άσφαλτος έφερε μαζί της πολύ κόσμο. Αλλά εδώ το μέρος έχει άλλη αύρα, πιο ανάλαφρη και η παράδοση των ελεύθερων campers είναι ένα με την ιστορία του, από τα 70s και εφεξής.

Ο μύθος πλέκεται κάθε καλοκαίρι, λιγότερο hardcore αλλά πάντα παρών. Στην αμμουδιά του θα γνωρίσεις ανθρώπους της τέχνης και του θεάματος, άσημοι και διάσημοι, εδώ, όλοι πιστοί. Συνήθως οι περσινές φάτσες είναι εδώ και φέτος, πιθανόν και πρόπερσι που εσύ δεν ήσουν. Ακριβώς από πάνω, στην ταβέρνα της Παπαδιάς, θα ξημερώνεσαι και θα βραδιάζεις, θα θες να φύγεις αλλά θα σε κρατάνε τα σκιερά τραπεζάκια οι καφέδες, τα τσίπουρα, ο χορός. Και όπως φυσάει απαλά το μελτεμάκι, γυρίζει τις σελίδες στα σημειωματάρια, όπου γράφονται είτε σκέψεις και ιδέες είτε παραγγελίες από μουσακάδες.

Ψηλά η Χώρα. Πεντάμορφη και λευκή, απροσπέλαστη από τροχοφόρα. Της άγονης γραμμής. Ένας μεγάλος ανηφορικός πεζόδρομος πάει μέχρι πάνω. Η ανάβαση κάτω από το λιοπύρι μοιάζει με άθλο, αλλά τα αφέγγαρα βράδια απλώς θα ακολουθήσεις τα αστέρια και θα βγεις στα θαυμαστά σοκάκια με τις μπουκαμβίλιες και τα αυθεντικά αναφιώτικα σπίτια. Ναι, το ξέρεις ότι οι τεχνίτες Αναφιώτες έφτιαξαν εκείνα της Ακρόπολης, αλλά είναι ωραίο να στα διηγηθεί ένας ντόπιος. Για ακόμη μια φορά. Με ad hoc back story που δεν είχες ματακούσει. Από τα ερείπια ενετικού κάστρου πάνω- πάνω θα δεις προς τα κάτω τις κυκλαδίτικα χωράφια και αν μείνεις δεκαπενταύγουστο είναι το καλύτερο μέρος για το μικρό πανηγυράκι.

Νότες και μπουζουκάκι στο «Αρμενάκι», διάσημο πια με πιάτα για να δώσουν δυνάμεις και θέα ανεπανάληπτη, ανεπανάληπτη και η συνταγή για κρασάτο χταποδάκι στο Αστραχάν. Και η σχεδόν κατανυκτική ησυχία κάτω από τις καμάρες στον «Γλάρο», με τον οξύμωρο αλλά τόσο γάντι χαρακτηρισμό μπαρ- ησυχαστήριο, κλασική και αυτή. Αν θέλεις να γνωρίσεις το προσωπικό, δοκίμασε να μιλήσεις λίγο πιο δυνατά μετά τις δέκα. Ευγενικά θα σου ψιθυρίσουν να χαμηλώσεις την φωνή σου. Για ντεσιμπέλ στις «Μάντρες» για χορό ως το πρωί.

Και όπως θα ξημερώνεσαι εκεί, θυμήσου να ανέβεις στο Μοναστήρι της Παναγιάς της Καλαμιώτισσας. To μονοπάτι δεν είναι δύσκολο. Ξεκίνα απόγευμα για να σε πιάσει το βράδυ, πάρε το sleeping bag σου και ένα μικρό φακό ή laser για σχήματα και πάνω στα λευκά τοιχία. Σκαρφάλωσε στο καμπαναριό και κοίτα το Αιγαίο. Από την μια την ανατολή από την άλλη η δύση. Πατάς στην κορυφή του μονόλιθου της Ανάφης. Είναι, λένε «ο δεύτερος μεγαλύτερος της Μεσογείου, αλλά θα γίνει ο πρώτος της καρδιάς σου».

 

Πηγή:http://www.athensvoice.gr