Επικαιρότητα

Η πίεση στα φωτοβολταϊκά δίνει "αέρα" στα αιολικά

Η πίεση στα φωτοβολταϊκά δίνει Η έλλειψη χρηματοδοτικών πηγών λόγω των προβλημάτων της οικονομίας και της τραπεζικής ασφυξίας και η ασάφεια που συντηρείται από πλευράς υπουργείου Περιβάλλοντος, σχετικά με το νέο θεσμικό πλαίσιο, είναι οι δύο βασικοί παράγοντες που δημιουργούν επενδυτική στασιμότητα στον τομέα των αιολικών πάρκων.

Χαρακτηριστικό του κλίματος θεωρείται το γεγονός ότι η Γαλλική EDF έχει παγώσει τα επενδυτικά της πλάνα στην Ελλάδα, παρότι διαθέτει πολύ ισχυρό χαρτοφυλάκιο στις ανανεώσιμες πηγές (αιολικά και φωτοβολταϊκά) και μεγάλη «εφεδρεία» από ανεκτέλεστα έργα σε διάφορες φάσεις της αδειοδοτικής διαδικασίας. «Επειδή στην πραγματικότητα δεν λειτουργεί ομαλά το τραπεζικό σύστημα, αναζητούνται άλλες χρηματοδοτικές λύσεις, αλλά μέχρι να βρεθούν δεν πρόκειται να γίνει κανένα νέο έργο» λέγεται χαρακτηριστικά.

Παρόλα αυτά, οι τελευταίες αποφάσεις του κ. Παπαγεωργίου με τις οποίες υπήρξε δραστική μείωση στις ταρίφες των φωτοβολταϊκών, αλλά και οι προαναγγελθείσες για κάλυψη των ελλειμμάτων του Ειδικού Λογαριασμού ΑΠΕ, έχουν δημιουργήσει, σύμφωνα με πληροφορίες, μια κινητικότητα στον τομέα των αιολικών. Μπορεί η «απειλή» για έκτακτη εισφορά στο τζίρο και των αιολικών (εκτός των φωτοβολταϊκών) να δημιουργεί νέο κύκλο αβεβαιότητας, ωστόσο η δρομολόγηση λύσεων που θα αμβλύνουν την πίεση προς το σύστημα από την ραγδαία ανάπτυξη των φωτοβολταϊκών, και θα συντείνουν στο να μειωθεί το έλλειμμα του ΛΑΓΗΕ, «ξυπνάει» και πάλι, ως ένα βαθμό τουλάχιστον, το επενδυτικό ενδιαφέρον.

Έτσι, σύμφωνα πάντα με πληροφορίες, κάποια fund και επενδυτικές τράπεζες από Ευρώπη, αλλά και Αμερική, έχουν κινηθεί το τελευταίο διάστημα διερευνώντας τις δυνατότητες και τις προοπτικές χρηματοδότησης αιολικών επενδύσεων στην Ελλάδα. Το κίνητρο είναι προφανές: Το πολύ καλό αιολικό δυναμικό της χώρας και οι ελκυστικές εγγυημένες τιμές απορρόφησης του «πράσινου» ρεύματος.

Σε κάθε περίπτωση, η ολοκλήρωση του νέου θεσμικού πλαισίου θεωρείται όρος για να εκτιμήσει κανείς αν το ξένο ενδιαφέρον θα μπορέσει να «μεταφραστεί» σε επενδύσεις και έργα. Συνακόλουθα και αν η χώρα θα «πιάσει» τον εθνικό στόχο στο πλαίσιο της κοινοτικής στρατηγικής του 20-20-20.

Προς το παρόν ο εθνικός στόχος είναι στον αέρα. Η εγκατεστημένη ισχύς αιολικής ενέργειας τον Μάιο του 2012 (τελευταίος υπολογισμός) είναι 1.750 MW, ενώ για να καλυφθεί ο στόχος για 20% της ενεργειακής κατανάλωσης από «πράσινη ενέργεια» μέχρι το 2020 απαιτούνται 7.500 MW αιολικών. Το 2011 ήταν μια πολύ καλή χρονιά για την αιολική ενέργεια στην Ελλάδα, καθώς εγκαταστάθηκαν 310 MW, αύξηση 23% σε σχέση με το 2010. Αλλά το 2012 φαίνεται να ξαναγυρίζουμε στον μέσο όρο της προηγούμενης εξαετίας, δηλαδή στην εγκατάσταση περίπου 150 MW το έτος. Μέχρι τον Μάιο είχαν τοποθετηθεί ανεμογεννήτριες ισχύος 88 MW και μέχρι το τέλος του έτους αναμένεται η ισχύς αυτή να διπλασιαστεί περίπου. Με τους ρυθμούς αυτούς δεν καλύπτονται οι στόχοι για την αποτροπή της κλιματικής αλλαγής. Κάτι τέτοιο απαιτεί τον πενταπλασιασμό των αιολικών που τίθενται σε λειτουργία ετησίως μέχρι το 2020, κάτι που μοιάζει εξαιρετικά δύσκολο με τις σημερινές συνθήκες της οικονομικής ύφεσης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι αιτήσεις για άδεια παραγωγής έχουν ξεπεράσει τα 67.000 MW (σχεδόν 10 φορές περισσότερο από τον στόχο του 2020), άδεια παραγωγής έχει εκδοθεί για 21.325,15 MW, ενώ άδεια εγκατάστασης (δηλαδή έγκριση και των περιβαλλοντικών όρων) έχουν ήδη «αιολικά πάρκα» ισχύος 1.526,43 MW, επιπλέον όσων ήδη λειτουργούν.

 

Πηγή:http://www.energypress.gr